Bijbelse gedichten en citaten ter inspiratie

(Dit gedeelte is door iedere internetsurfer te zien.)
Moderator: Tin
Forumregels
Richtlijnen voor het subforum

Uit de richtlijnen:
Dit subforum is niet bedoeld voor discussies. Een enkele reactie bij een weblog/column/gedicht mag wel, maar geen hele discussies of gesprekken.
Uitzondering: Bij topics waar de titel door <> voorafgegaan wordt, zal meer gesprek worden toegelaten.
Gebruikersavatar
Anja
Berichten: 8983
Lid geworden op: 16 feb 2015, 11:00
Man/Vrouw: V

Bijbelse gedichten en citaten ter inspiratie

Berichtdoor Anja » 27 mar 2017, 17:10

The other gods were strong
But Thou wast weak

They rode
But Thou thus stumbled to Thy throne

To our wounds only Gods wounds can speak
And no God has wounds but Thou Alone


Vertaling:

De andere goden waren sterk
Maar U was zwak

Zij zaten te paard
Maar U strompelde naar Uw Troon

Maar alleen Uw wonden hebben iets te zeggen tegen onze wonden
Geen andere God heeft wonden, alleen U.



Oorspronkelijke auteur is Edward Shilito, geciteerd door Tim Keller, in het programma op Family7 "In alle Redelijkheid".

Van alle theologen -uitgezonderd enkele in mijn persoonlijke kring - is Tim Keller mijn allergrootste favoriet, spreekt mij het meeste aan. Niet verwonderlijk dat ook een strofe uit een gedicht dat hij citeert, mij zo diep raakt en voor mij de diepste kern van het Evangelie is. Tim Keller zei er vanmorgen nog iets over, dat ook voor mijn eigen leven geldt en zich steeds opnieuw in diepe dalen, oude maar ook nieuwe, heeft bewezen. Hij zegt:

"Het (gedicht dus) gaat om het idee dat Jezus aan het kruis een God met wonden is en niets heeft mij zo kunnen helpen bij mijn wonden als de wonden van God."
Laatst gewijzigd door Anja op 27 mar 2017, 20:40, 1 keer totaal gewijzigd.
Solo Christo

Unthinking respect for authority is the greatest enemy of Truth (naar Einstein)

Gebruikersavatar
Martine
Berichten: 4538
Lid geworden op: 24 jan 2014, 14:32
Man/Vrouw: V

Re: Bijbelse gedichten en citaten ter inspiratie

Berichtdoor Martine » 21 mei 2017, 15:07

Het Nieuwe Liedboek heeft als extraatje her en der verspreid gedichten, gebeden.
Naast het lied dat we zongen was het beroemde gedicht van Gerrit Achterberg:

Deïsme

De mens is voor een tijd een plaats van God.
Houdt geen gelijkteken nog iets bijeen,
dan wordt hij afgeschreven op een steen,
De overeenkomst lijkt te lopen tot
deze voleinding, dit abrupte slot.

Want God gaat verder, zwenkend van hem heen
in zijn millioenen. God is nooit alleen.
Voor gene kwam een ander weer aan bod.

Wij zijn voor hem een vol benzinevat,
dat hij leeg achter laat. Hij moet het kwijt,
al de afval, met zijn wezen en zijn strijd.

Sinds hij zich van de schepping onderscheidt,
gingen wij dood en liggen langs het pad,

wanneer niet Christus, koopman in oudroest,
ons juist in zo'n conditie vinden moest:
alsof hij met de Vader had gesmoesd.
Je kunt niet dieper vallen dan in Gods handen,
in Hem zijn wij geborgen.

Gebruikersavatar
Anja
Berichten: 8983
Lid geworden op: 16 feb 2015, 11:00
Man/Vrouw: V

Re: Bijbelse gedichten en citaten ter inspiratie

Berichtdoor Anja » 12 jun 2017, 11:54

Waow....Martine, intens mooi. Bedankt voor het delen. (Ik lees het nu pas, eerder zag ik wel de letters ;) ).
Solo Christo

Unthinking respect for authority is the greatest enemy of Truth (naar Einstein)

Gebruikersavatar
Anja
Berichten: 8983
Lid geworden op: 16 feb 2015, 11:00
Man/Vrouw: V

Re: Bijbelse gedichten en citaten ter inspiratie

Berichtdoor Anja » 12 jun 2017, 12:33

Het einde van de reis

Zoals van alle christelijke gebeden is het doel van het Jezusgebed dat ons bidden zich steeds meer gaat identificeren met het gebed dat Jezus als de Hogepriester in on opdraagt, dat ons leven eenwordt met zijn leven, onze adem zich verenigt met de Goddelijke Adem, die het heelal schraagt. Dit einddoel kan het beste worden omschreven met de patristische term theosis, ' tot god maken', ' vergoddelijking '. Met de woorden van de aartspriester Sergei Bulgakov: 'De Naam van Jezus die in het hart van de mens aanwezig is, schenkt daaraan de kracht tot vergoddelijking'. 'De Logos is mens geworden', zegt de heilige Athanasius, 'opdat wij God zouden worden'. Hij die van nature God is, nam onze menselijke natuur aan, opdat wij mensen door de genade zouden delen in zijn godheid, ' deel zouden krijgen aan de goddelijke natuur' (2 Petr. 1,4). Het Jezusgebed dat aan de mens geworden Logos is gericht, is een weg om in onszelf dit mysterie van theosis te verwerkelijken, waardoor in mensen de ware gelijkenis van God bereikt wordt.

Door ons te verenigen met Christus helpt het Jezusgebed ons deel te hebben aan het in elkaar verblijven of perichoresis van de drie Personen van de heilige Drieëenheid. Hoe meer het gebed een deel van onszelf wordt, des te meer treden wij in de liefdesbeweging die onophoudelijk doorloopt tussen Vader, Zoon en Heilige Geest. Over deze liefde heeft de heilige Isaak de Syriër prachtige geschreven:
Liefde is het Koninkrijk waarover de Heer in symbolen sprak toen Hij zijn leerlingen beloofde dat zij maaltijd zouden houden in zijn Koninkrijk: 'Jullie zullen eten en drinken aan de tafel van mijn Koninkrijk. Wat zouden zij anders eten dan de liefde?… Wanneer wij de liefde hebben bereikt, hebben wij God bereikt en is er een einde gekomen aan de weg: wij zijn overgegaan naar het eiland dat aan gene zijde van de wereld ligt, waar de Vader is, en de Zoon en de Heilige Geest: hun zij de heerlijkheid en de heerschappij.

In de tradities van het Hesychasme heeft het mysterie van de theosis de uiterlijke vorm van een visioen van licht aangenomen. Dit licht dat de heilige waarnemen in hun gebed, is geen symbolisch licht van het intellect en evenmin een fysisch en geschapen licht van de zintuigen. Het is niets minder dan het goddelijke en ongeschapen licht van de Godheid, dat Christus uitstraalde bij de gedaanteverandering op de berg Tabor en dat de hele wereld zal verlichten bij zijn wederkomst op de Laatste Dag. Hier volgt een karakteristieke passage van de heilige Gregorius Palmas over het goddelijk Licht. Hij beschrijft het visioen van de Apostel, toen hij werd weggedrukt maar de derde hemel (2 Kor. 12,2-4):

Paulus zag een licht dat naar boven, noch naar beneden, noch naar de zijkanten begrensd was; hij zag trouwens helemaal geen grenzen aan het licht, dat hem verscheen en om hem heen straalde. Het was als een zon, maar oneindig helderder, en uitgestrekter dan het universum. En midden in deze zon stond hij zelf, één en al oog geworden. Dit visioen van heerlijkheid kunnen wij naderen door het aanroepen van de Naam.

Het Jezusgebed laat de helderheid van de Gedaanteverandering doordringen in elke hoek van ons leven. Het voortdurend herhalen heeft een dubbele uitwerking op de anonieme schrijver van 'De Weg van een Pelgrim'. In de eerste plaats verandert het zijn verhouding tot de materiële schepping om hem heen, het maakt alle dingen doorzichtig en verandert ze in een sacrament van Gods aanwezigheid. Hij schrijft:

Toen ik met mijn hart begon te bidden, leek alles om mij heen heerlijk en wonderlijk. De bomen, het gras, de vogels, de aarde, de lucht, het licht, allemaal leken ze mij te vertellen dat zij bestonden voor de mens, dat zij getuigden van Gods liefde voor de mens, dat alles een bewijs was van Gods liefde voor de mens, dat alle dingen en gebed tot God waren en zijn lof zongen. Zo ging ik begrijpen wat de Philokalia 'de kennis van de taal van alle schepselen' noemt.... ik voelde een brandende liefde voor Jezus Christus en voor alle schepselen van God.

In de woorden van vader Bulgakov: ' het licht van de Naam van Jezus dat via ons hart schijnt, verlicht het hele universum. '

In de tweede plaats verandert het Gebed niet alleen de verhouding die de pelgrim tot de materiële schepping heeft, maar ook zijn verhouding tot de andere mensen:

En weer begon ik aan mijn zwerftochten. Maar nu liep ik niet meer zoals vroeger, vervuld van zorgen. Het aanroepen van de naam Jezus maakte het gaan van de weg tot een vreugde. Iedereen was aardig voor mij, het was alsof iedereen van mij hield… Als nu iemand mij kwaad doet, dan hoef ik alleen maar te denken, 'Hoe lieflijk is het Jezusgebed en de belediging en ook de woede glijden van mij af en ik vergeet het allemaal.

Bron: De Kracht van de Naam - Het Jezusgebed in de Orthodoxe spiritualiteit; metropoliet Kallistos van Diokleia.p.51-53
Solo Christo

Unthinking respect for authority is the greatest enemy of Truth (naar Einstein)